Som nevnt tidlegare er eg brukar på Goodreads (eit sosialt nettverk med fokus på bøker). Det er ein fin stad å loggføre bøkene ein les, og finne nye anbefalingar, men mangelen på norsk språk har vore litt hemmande. Det er difor gledeleg å oppdage eit norsk alternativ, nemleg bokelskere.no, så no har eg eksportert og importert bokdataene mine og oppretta ein profil der i staden.
Eirik skriv litt om haldningar rundt CC-lisensen, og kvifor han sjølv brukar den mellom anna på fotografiene sine. Eg vil her forklare kvifor eg ikkje brukar Creative Commons på mine fotografi.
Teksten du les no er lisensiert under Navngivelse-Ikkekommersiell-Ingen Bearbeidelse 3.0 Norge. Den tillet at folk fritt kan dele innhaldet som det er, så lenge dei krediterer meg og ikkje tener pengar på bruken. Men kvifor kan eg ikkje gjera dette med fotografi? Det ville vel ganske enkelt vore gratis publisitet?
PRO: Mitt einaste argument for å bruke CC er at det tillet folk å vise fram bildene og linke tilbake til meg. Dette er ikkje tillete under normal opphavsrett. Folk flest gir imidlertid faen og deler uansett, og så lenge det er gjort i god skikk er det få som har problem med det. Eg vel i staden å presisere denne typen bruk som eit unntak frå den ordinære opphavsretten. I tilfelle nokon brydde seg om å sjekke.
CON: Svært mange blir forvirra når dei ser ein CC-lisens og det er fort gjort å tru det berre fins ein type, så det vil truleg auka sjansen for misbruk av bildene utan at eg får noko att for det. Det er også til tider svært vanskeleg å skilje mellom kommersiell og ikkje-kommersiell bruk. Mange private nettstader har annonser, og kva om til dømes eit interiørstylingbyrå brukar store lerret med bildene dine på til å pynte opp bustader under visning?
Eit fotografi er i stor grad eit fysisk produkt, og under denne lisensen vil kopiar kunne produserast fritt, både av privatpersonar og ikkje-kommersielle organisasjonar. Riktignok må eg krediterast, men dette har for lite å seie i ein slik samanheng. Eg er difor ikkje interessert i at det skal produserast papirkopiar utan at eg får betalt. No fins rett nok CC+, men det er berre eit tillegg for kommersiell lisensiering og hindrar ikkje framstilling av kopiar.
Dei som spør meg om å få bruke eit bilete vederlagsfritt må dermed sjå seg om etter noko anna, og etter kvart som CC har blitt meir utbreidd har det også minka på desse forespørslane. Det same har skjedd med dei som er villige til å betale. Men sjølv om det er vanskeleg å selge bilete treng ein vel ikkje gi dei bort?
Fleire argument:
Kva er det som gjer at nesten alle Facebook-brukarar vel å ha privat profil? Sidan standardinnstillinga er offentleg er jo dette eit medvite val dei fleste tar, men kor gjennomtenkt er det? Er det frykta for at arbeidsgivarar eller andre i ledige stund skal google oss og finne ut kor rablande galne vi eigentleg er? Er det identitetstjuveri som er trugsmålet?
Eg har i alle fall tenkt å opne opp min, og har no gjort alt offentleg, med unntak av videoar og fotografi. Så offentleg som det blir, i alle fall—du må framleis vera medlem på Facebook. Eg vil oppmode fleire til å gjera det same. Framgongsmåte:
Kvifor ikkje videoar og fotografi? Eg meinar bilder og videoar på Facebook prinsipielt er unødvendig. Det fins eit hav av betre, og opne bilettenester som ikkje legg beslag på bruksretten til bildene dine, til dømes Flickr, og desse kan enkelt brukast saman med Facebook. I tillegg er det i lukka system som Facebook lågare terskel for å publisere, noko som kan ha uheldige effekter for dei som er avbilda. Å ha slike «hemmelege klubbar» er jo dessutan nærast å oppfordre til snoking. Etter kvart som ein får hundrevis av venner og eigentleg ikkje er sikker på om ein veit kven alle er ville eg uansett vore forsiktig med å publisere for mykje sensitiv informasjon.
I dag er det aksjonsdag for ytringsfridom på nett. Amnesty foreslår 12 ting vi kan gjere for saka, mellom anna å blogge det.
I Norge starta bloggarar debatten som «[s]enket regjeringens blasfemi-forslag». Det er prinsipielt viktig, men i praksis peanuts. Andre stader sit folk fengsla eller blir sensurert for å kjempe for menneskerettane.
Så gå til nettsida og signer på oppropet, klikk på ting og del på facebook.
FOR EI STUND SIDAN nevnte eg at boka Free Culture (Lawrence Lessig) føreligg som gratis group-effort lydbok (*.torrent). Denne er gratis av di forfattaren har frigitt teksten under Creative Commons og ho er lese inn på dugnad etter LibriVox sin modell (kvar bidragsytar les inn eitt kapittel). Det fins også mykje anna slikt materiale tilgjengeleg. Som LibriVox samlar også Project Gutenberg på lydbøker (i tillegg til vanlege e-bøker)—desse vert lesne av enten menneske eller datamaskiner.
FILMAR OG ANNA MATERIALE som er frigitt kan ein finne til dømes hos Public Domain Torrents, som mellom anna har ein del gamle science-fiction-filmar, og Legal Torrents som er ei litt ryddigare side med meir forskjellige ting. Ein kan også finne titlar på IMDb under nøkkelordet public-domain, og så heller søke opp torrents andre stader. Eg har for øvrig foreslått for IMDb å inkludere torrent-funksjonalitet på sidene til slike filmar, noko som utvilsamt ville gitt fleire gamle filmar eit større publikum, men eg trur eigentleg det er for mykje å håpe på.
PS: The Internet Archive har ei enorm mengd filmar tilgjengeleg, men foreløpig ikkje via BitTorrent.
