god dag, verd

Mine mest spelte enkeltspor.

1 John Coltrane – My Favourite Things (29) /
2 Philip Glass – November 25: Morning from Mishima (27) /
2 Philip Glass – Symphony No. 8: Movement I (27) /
4 Håkon Kornstad – Crying In The Rain (24) /
5 Kronos Quartet – Flugufrelsarinn (22) /
5 The Raconteurs – You Don’t Understand Me  (22) /
5 Håkon Kornstad – Sweden (22) /
8 Paul Desmond – Mrs. Robinson (21) /
9 Wolfgang Amadeus Mozart – Piano Sonata #16 in C Major, K 545 – 1. Allegro (20) /
9 Bill Evans – Waltz For Debby (20) /

Barn som badar, Romania (2008) | stort

Noko av det som uroar meg mest ved enkeltfotografiet er den ekstreme subjektiviteten. Det fins sjølvsagt mange fotografi som mange umiddelbart gjenkjenner som interessante, om enn av overflatiske årsaker. På ei anna side — kva slags kvaliteter har eigentleg eit fotografi, om ikkje overflatiske? Så er det dei bileta som lenge blir ignorert eller avvist, før ein plutseleg gjenoppdagar dei og finn ein besettande kvalitet. Når eg har vist slike bilete til andre har dei sjølvsagt avvist denne. Bileta manglar det meste; det fins inga spesifikk referanseramme utover det allmenmenneskeleg gjenkjennelege.

Dei små bitane av kvardagsliv som på eit eller anna nivå hever seg over kvardagen er fotografisk utarma territorium. Tanken om at eit bilete av badarar henviser til den allmenne og tidlause idéen om bading er ikkje spesielt interessant over tid. Eg er dessutan usikker på kva Platon ville meint om fotografi. Aristoteles hadde nok likt det. Biletet av badarane hadde eg gløymt til eg skulle scanne nokre gamle papirkopiar i går. Av ein eller annan grunn festa eg meg til guten som ligg på rygg i elva, og deretter på menneska i bakgrunnen, som ser ut til å vera nakne — noko eg ikkje la merke til då eg tok biletet — og kroppen som svømmer på rygg litt framfor desse, og nærast ser ut til å vera under vatnet.

Eit par tre månaders eksponeringar:

Fiskevatnet, Tysnes (2009)

Vågstjødna, Tysnes (2009)

Klikk for nærstudier.

Nokon hadde bygd ein blind snømann ved rhododendrariet.

Julegatebelysninga i Marken var snødd over.

Christian Michelsen var ufrivillig snømann.

Folk går helst rundt med hovudet langt inne i hettene sine.

Fuglane kjempa om plassane inne i juletreet, der dei sat og varma seg på lyspærene.

Ingenting blir meir julete for meg enn halvvulgære salongjazz-versjonar av kjente julesongar. På samlinga Christmas Jazz (Spotify) frå 2008 er det imidlertid gjort svært smakfullt, så dersom ein no uansett har tenkt seg i julestemning i år blir dette redninga.

Ei anna innspeling eg har slite ut i det siste, som ikkje har noko med jul å gjera, er Karl Seglem og Eple Trio sin Norskjazz.no (Spotify) frå i år. Den er verkeleg ein liten skatt for kalde vinterøyrer.